Minutes ago, I was reading some blogs of my follower.
I've read his blog entitled "how to make her smile"
While I was reading that post, My heart ached.
Bakit ganun? parang sumisikip yung dibdib ko. Ang sakit man.
I suddenly remembered our happy moments together.
I remembered him. :( Hais. I just can't get him out of my mind.
Well, he's just my life? I don't want to give up on him.
I promised him that, that I would never leave his side.
We promised each other, na walang mang-iiwan. Maaan ang hirap!
He said he loves me so much. He'll die for me, he said.
But as what I can see, It's not. He can go on with his life, and easily forget about me.
He's way too different from other guys, alam niyo ba yun?
Iba siya eh. Iba siya dude.
Our story started when we were still in second year Highschool.
He was one of my best enemies in our section.
While I was sitting in our classroom's door, I was writing something then.When suddenly, I nearly fell off the chair. He didn't even say "excuse me?"
I told him "Y*wa ka!" sabi naman niya sakin "Mas Y*wa pa ka"
How sweet. :
Ohh well. That was just one of our unforgettable moments.
Until now, I just can't believe He's my boyfriend.
He really is a Dream come true. :)
Siya yung lalaking di ka talaga magsasawa sa pagmamahal. But up to this point, I'm really getting tired :( napapagod na akong kakahabol sa kanya eh, ako na yung naging lalaki sa relasyon namin. siya naman si babae. ano ba, sana ako nalang pinanganak na lalaki. darn.
Marami na akong pinagdaanan, marami na kaming pinagdaanan. Ayoko na masayang lang ang mga iyon. Naging masaya din naman ako sa pagiibigan namin eh. Kahit na pinapakilala niya ako as kapatid sa mga kaibigan niya. Sweet niya ano?
tpos pinapalo niya ako ng libro sa braso ko, minsan sinusuntok pa nga.
I'm still happy man.
Kahit na ginagawa pa niya akong punching bag. It's good.
kahit na tinutulak niya ako at muntikan na nga akong masagasaan. Mahal na mahal ko pa rin yung ungas na yun.
Sana din naman, mahal niya din talaga ako. :(
Eventhough against ang mga kaibigan ko sa kanya, dahil sa trato niya sakin.
At palagi nalang akong nasasaktan. Pinaglalaban ko pa talaga siya ng bonggang bongga.
Mahal ko siya eh! Kahit na ako pa ang maging Reyna ng mga tanga sa pag-ibig, that would be an honor!
Kahit na di siya nag e-effort na makontak man lang ako, at magsabi kahit isang sorry man lang. Mahal pa din kita. Mahal na mahal.
Ipadama mo naman sakin na mahal mo din ako o?
Please.
I really want to know what being loved really feels.
frauline, lahi ra jud imong blog , kahilakon
ReplyDeletekog basa . haaaaaist ;(
drama .
never keep an empty book
ReplyDelete